niedziela, 16 lipca 2017

Ewangelijo po ślonsku #43

Podle Mateusza:

W tyn czos Jezus wylos s chałpy i sie siod nad jeziorym. Łoroz zebrało sie kole Niego kupa norodu. No toż wloz do łodzi, kaj sie zicnoł, a ciźba ludziow łostała na brzegu. I godoł im wiela w bojkach, cum bajszpil tak:

Wyloz chop na pole sioć. A jak tak sioł, jedne ziorka sleciały na droga, przifurgły ptoki i wszyjsko wydziobały. Inksze sleciały na kamole, kaj niy boło wiela ziymie; i chnet powschodzioły, bo gleba niy boła głymboko. Ino, że jak wylazła klara, zaro sie to przipolyło i uschło, bo niy miało korzynia. Inksze ziorka sleciały we łosty, kere festelnie sie rozciepierzyły tak, że ziorka niy mogły wyrosnońć. No i na koniec boły i take, kere trefioły do żyznyj ziymi i doły dobry plon: jedne stokrotny, inksze sześćdziesiynciokrotny, a jeszcze inksze czidziestokrotny. Fto Mo uszy, niych sucho.



Prziszli do Niego ucznie i padajom: Czemu godosz do nich bez take bojki?

Łon im łodpedzioł: Wy poradzicie spokopić tajymnice krolestwa niybieskego, łoni niy poradzom. Bo fto mo, tymu dajom jeszcze wiyncyj i bydzie mioł za dużo, a fto niy mo, weznom mu nawet to, co mo. Beztoż godom do nich bez bojki, bo gaftajom, a niy widzom i suchajom, a niy kapujom. Tak sie na nich łonaczy proroctwo Izajosza:

Suchać bydziecie, a niy spokopicie, gaftać bydziecie, a niy łobejrzycie. Bo stwardło herce tego ludu, ich uszy stympły, a łoczy zawarli, coby łoczami niy widzieć i uszami niy słyszeć i hercym niy spokopić, coby sie niy nawrocić, abych ich wyflegowoł.

A dyć szczyńśliwe wasze łoczy, że widzom i uszy, że slyszom. Bo po prowdzie wom godom: mnoge proroki i sprawiedliwe kcieli łoboczyć, na co wy gaftocie, a niy łoboczyli i posuchać, co wy suchocie, a psinco słyszeli.

Toż wy posuchejcie bojki ło siywcy. Do kożdego, kery sucho ło królestwie i niy poradzi spokopić, prziłazi Zły i porywo to, co je zasione w jego hercu. Takego człeka łoznaczo ziorko posione na droga. Posione na kamolach łoznaczo tego, kery sucho słowa i je przijmuje uradowany, ale niy mo korzynia i je bamontny. Jak przidzie biyda abo prześladowanie skuli słowa, zarozki sie łomie. Posione pomiyndzy łosty łoznaczo tego, kery sucho słowa, ale codziynne zmartwiynia i marzynia coby być bogoczym, zaguszajom słowo, że niy dowo łowocow. W końcu posione w żyzno ziymia łoznaczo tego, kery sucho słowa i je poradzi spokopić. Dyć łon dowo plon: jedyn stokrotny, drugi sześćdziesiynciokrotny, inkszy czidziestokrotny.


S Panym Bogiym




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Etykiety

zdjęcia (939) wiara (542) podróże (405) polityka (313) rodzina (267) Pismo Św. (261) Śląsk (209) humor (200) po ślonsku (178) historia (166) Kościół (154) praca (138) człowiek (132) sprawy społeczne (118) Halemba (116) zabytki (113) muzyka (78) książka (74) gospodarka (72) ogród (68) Ruda Śląska (67) Grupa Poniedziałek (66) filozofia (64) Jan Paweł II (59) sport (55) dziennikarstwo (43) miłosierdzie (40) biurokracja (38) film (31) święci (29) muzeum (27) środowisko (26) varia (23) Papież Franciszek (21) Szafarz (18) teatr (15) św. Jacek (14)