Wiara to nie magia

Wrócę jeszcze do wcześniejszego wpisu, jak to pogodziłem się ze św. Błażejem.

Kościół św. Błażeja w Dubrowniku

Z jednej strony można moje wspomnienia traktować z lekkim przymrużeniem oka. Z drugiej strony chciałem też dopowiedzieć coś bardzo na serio dotyczącego mojej wiary i chyba wiary, jako takiej.

Oczywiście od dzieciństwa moja wiara się rozwijała, dojrzewała, przechodziła przez różne lepsze i gorsze okresy. Sytuacja ze św. Błażejem, która dość mocno we mnie została, nauczyła mnie przede wszystkim tego, że wiara to nie magia, to nie automat. To tak nie działa, że jak się dobrze pomodlisz, to święci, z Matką Bożą na czele, a i sam Bóg spełnią twoją prośbę. Warto tu jeszcze dodać jeden aspekt. Czasem można gdzieś (również z ambony) usłyszeć, że jeśli Niebiosa nie wysłuchały twojej modlitwy to znaczy, że się źle modliłeś lub że miałeś zbyt małą wiarę. To pułapka, a czasem nawet rodzaj szantażu czy - powiedzmy to wprost - przemocy duchowej. 

Wiara i modlitwa nie polega na tym, by Bóg spełniał moją prośbę. ON wie lepiej, co jest mi potrzebne do Życia. Piszę tu z premedytacją z dużej litery, bo chodzi o Życie, które już mam w Zmartwychwstałym, a które jak wierzę będzie rozciągnięte na wieczność.

Wiara i modlitwa (również modlitwa prośby - która jest jak najbardziej cenna) polega na tym, bym się uczył spełniać pragnienie Boga, bym chciał Żyć w Jego obecności.

Dobrej niedzieli życzę

Pogodzić się ze św. Błażejem

Właściwie do Dubrownika przyjechalem, by pogodzić się ze św. Błażejem.

Przed kościołem św. Błażeja

Św. Błażej (Sveti Vlaho) jest patronem miasta i można go tu spotkać dosłownie na każdym kroku.

Na murach miasta nad wodą

Mam kilku ulubionych świętych, mam też takich, którzy mi zaleźli za skórę - do tych ostatnich należał Błażej właśnie i to od dzieciństwa.

Jako dziecko byłem dość chorowitym chłopcem. Regularnie przechodziłem anginy, grypy, przeziębienia, z wysoką gorączką, kaszlem, katarem i innymi atrakcjami. 

I kiedyś usłyszałem, że św. Błażej jest patronem leczącym z chorób gardła. Po Bożym Narodzeniu (bo wspomnienie świętego jest 3 lutego) u nas na Halembie w kościele można było podejść do specjalnego błogosławieństwa św. Błażeja, którego ksiądz udzielał przy pomocy skrzyżowanych świec. Wykrzesałem ze swojego wtedy małego, niewinnego serduszka wszelką możliwą pobożność i byłem tak pewien, że św. Błażej właśnie mnie uwalnia od znienawidzonej choroby, że chyba nigdy później, już nawet w dorosłym życiu, nie miałem tak silnej wiary w cud. I już za kilka dni... kolejny raz leżałem w gorączce z kaszlem, że Mama myślała, że płuca wypluję.

Zapamiętałem to św. Błażejowi. 

Ale dziś, po latach już nie mam żalu i stwierdziłem, że nie ma lepszej lokalizacji, by się pogodzić, niż Dubrownik.

Poszedłem do jego kościoła. Wiedziałem, że w ciągu dnia jest zamknięty, ale wyczytałem, że otwierają o 16.30. Wchodzę na schody świątyni ok. 17.20 - zamknięte. To ja tu przychodzę w dobrych zamiarach, a św. Błażej dalej się ze mną droczy? I schodząc ze stopni mijam księdza, który... wyciąga z kieszeni klucze i otwiera drzwi. 

Wchodzę za księdzem, dziękując Bogu i jemu, że jest i że otworzył. Wchodzę pierwszy.

Wnętrze kościoła

Poszedłem do pierwszej ławki, uklęknąłem i trochę żeśmy sobie pogadali. Potem przyjrzałem mu się z bliska.

Złoty relikwiarz św. Błażeja

Wyszedłem z kościoła pogodzony.

Św. Błażeju - módl się za nami

Taka to moja historia ze św. Błażejem.

Krzeszów - Opactwo Pocysterskie

Wracając z Karkonoszy, zatrzymałem się w Krzeszowie.

Znajduje się tu założone w XIII w. Opactwo Pocysterskie.

Opactwo Pocysterskie w Krzeszowie

Cystersi to ten zakon, który, gdzie się nie pojawił, wdrażał najlepsze wzorce europejskiej cywilizacji. A Śląsk potrafił z tego bogactwa czerpać pełnymi garściami.

Na lewo od widocznej powyżej głównej Bazyliki, znajduje się Kościół bracki pw. św. Józefa. Tu zacząłem zwiedzanie.

Kościół bracki pw. św. Józefa

Po wejściu do środka... oniemiałem.

Nawa główna

Może tego nie widać na powyższym zdjęciu, ale to jest józefowy raj. Cała historia św. Józefa - opiekuna Jezusa wymalowana na freskach przez Michaela Willmanna - śląskiego Rembrandta, jak się go powszechnie określa.

Ołtarz główny i za nim freski Willmanna 

Ale do Willmanna jeszcze wrócę, bo godzien jest tu oddzielnej opowieści.

Dalej poszedłem wzdłuż lewej fasady Bazyliki. 

Cmentarze

Z tej strony wchodzi się do Mauzoleum Piastów Ślaskich. 

Mauzolem Piastów Śląskich

Barok, jak marzenie. Tu pochowano fundatorów opactwa: Bolka I Surowego oraz jego wnuka Bolka II Małego.

Bolko I Surowy

Dalej, wlazłem w podziemia bazyliki.

Podziemia

Dzisiejsza technika zdjęciowa rozjaśnia obraz, bo w rzeczywistości było tam bardzo ciemno. Mroczne, ale ciekawe miejsce.

Na koniec zostawiłem sobie Bazylikę pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryii Panny.

Nawa głowna Bazyliki

Tu w ołtarzu głównym znajduje się ikona Matki Boskiej Łaskawej z XIII w. - najstarsza ikona w dzisiejszej Polsce i Europie Środkowej (starsza niż jasnogórska).

 

Ołtarz główny

Jak przeczytałem na stosownej tablicy, obraz Matki Bożej został ukoronowany przez papieża Jana Pawła II w roku 1997. Bo przecież historia dzieje się do dziś. I od nas zależy, jaki kształt jej nadamy w kolejnych pokoleniach.

Matko Boża Łaskawa - módl sie za nami

Cudowne, wspaniałe miejsce. 

Krzeszów ❤️🙏😇

Jeśliby ktoś byłby w okolicach, to gorąco polecam

Sewilla w Katowicach

Jak ja kocham takie perełki, które mi się od czasu do czasu zdarzają.

Korzystając z majówki, przeglądam otrzymany kilka dni temu album:

We wnętrzu, poza wieloma innymi ciekawostkami, znajduję reprodukcję obrazu z naszego Muzeum Archidiecezjalnego, który znam z czasów, gdy byłem tam dość częstym gościem. Znalazłem nawet ten portret w swoich zdjęciach:

św. Jan od Krzyża

Okazuje się, że autorem obrazu jest Francisco de Zurbarán. Ten sam, którego dzieła miałem okazję kilkanaście dni temu podziwiać w Museo de Bellas Artes de Sevilla.

Dwa Ukrzyżowania Zurbarána w sąsiednich pomieszczeniach

Najsławniejszy jego obraz w Sewilli to Św. Hugo w refektarzu Kartuzów.

Św. Hugo w refektarzu Kartuzów

Francisco de Zurbarán, choć sam był Baskijczykiem, przez wiele lat mieszkał i pracował w stolicy Andaluzji - w Sewilli. Tu też znalazłem jego pomnik - obok Casa de Pilatos.

Zurbarán 

Jak ja kocham takie perełki

 

Ślōnzok w Sewilli

Jõ Wōm gõdom, jõ we tyj Sewilli czuł sie, jak w dōma.

Po piyrsze, w roztomajtych miejscach, we kościołach i muzeach szło tam znojś nasza Barbōrka.

Św. Barbōrka 

Inkszo ślōnsko Święto, keryj tam fest przajōm, chōby u nos na Annabergu, to Ana.

Św. Ana i św. Paniynka s Dzieciōntkym

Musza tyż pedzieć, że u nos na Ślōnsku mōmy piykne ańfarty, ale te ze Sewilli misiezdo sōm jeszcze piykniejsze.

Jedyn z setek sewillskich ańfartōw

Dobrze tyż było prziuważyć, jak u nos, relikty dōwnyj industrialnyj historyi.

Kole Polibudy na wyspie Catuja

To jednak, co mie nōjbardzij chyciło za herce, to zaskoczynie, że nōjważniejszō drōga po drugij strōnie rzyki, we dzielni Triana mō miano naszego ślōnskigo świyntego Jacka - Jacka Odrowąża z Kamiynia Ślōnskigo.

ul. św. Jacka

Jõ Wōm gõdōm, jõ we tyj Sewilli czuł sie, jak w dōma

 

List warty zacytowania

Doszło do tego, że cytuję tu fragment listu Rektora naszego seminarium. Ale warto.

Liturgia stawia dziś przed nami Piotra, człowieka, który w czasie najważniejszej próby zawiódł swego Mistrza, przestraszył się, uciekł, nie było go pod krzyżem Jezusa na Golgocie. A jednak wraca i staje w miejscu swojej bolesnej porażki, by głosić prawdę o zmartwychwstaniu Chrystusa. Już się nie boi, nie kalkuluje, nie dba o swój idealny wizerunek. Mówi wprost: Jezusa Nazarejczyka (…) przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście (Dz 2,22-23). I z mocą oznajmia: Bóg Go wskrzesił (Dz 2,24). Co się stało z tym człowiekiem? Skąd u niego teraz tyle odwagi? Przecież nie stał się nagle doskonały. Wręcz przeciwnie, właśnie świadomość, jak bardzo okazał się niedoskonały w chwili próby, sprawiła, że stał się ubogim świadkiem Zmartwychwstałego. Piotr należy do tych, których Biblia nazywa „anawim Jahwe” – ubogimi Pana. To nie są ludzie bez pieniędzy, pozbawieni dóbr materialnych. To są ludzie, którzy przestali udawać, że wystarczą sami sobie; ci, którzy z pokorą odkrywają swoją kruchość i nie próbują budować życia wyłącznie na sobie. Przestrzeń niedostatku – staje się miejscem działania Boga. Właśnie takich ludzi Bóg wybiera.

Ze św. Piotrem w jego Bzylice w Watykanie

To mnie zachwyciło:

To są ludzie, którzy przestali udawać, że wystarczą sami sobie; ci, którzy z pokorą odkrywają swoją kruchość i nie próbują budować życia wyłącznie na sobie. Przestrzeń niedostatku – staje się miejscem działania Boga. Właśnie takich ludzi Bóg wybiera

Alleluja!

Adam - to też każdy z nas

Ciągle mi brzmią w uszach słowa z porannej Ciemniej Jutrzni ze Starożytnej Homilii na Wielką Sobotę:

Tobie, Adamie, rozkazuję: Zbudź się, który śpisz! 

Nie po to bowiem cię stworzyłem, abyś pozostawał spętany w Otchłani. 

Powstań z martwych, albowiem jestem życiem umarłych. 

Powstań ty, który jesteś dziełem rąk moich. 

Powstań ty, który jesteś moim obrazem uczynionym na moje podobieństwo. Powstań, wyjdźmy stąd! 

Ty bowiem jesteś we Mnie, a Ja w tobie, jako jedna i niepodzielna osoba.

Dla ciebie Ja, twój Bóg, stałem się twoim synem. 

Dla ciebie Ja, Pan, przybrałem postać sługi. 

Dla ciebie Ja, który jestem ponad niebiosami, przyszedłem na ziemię i zstąpiłem w jej głębiny. 

Dla ciebie, człowieka, stałem się jako człowiek bezsilny, lecz wolny pośród umarłych. 

Dla ciebie, który porzuciłeś ogród rajski, Ja w ogrodzie oliwnym zostałem wydany Żydom i ukrzyżowany w ogrodzie.

Kaplica Adama pod Golgotą w Jerozolimie

Powstań, wyjdźmy stąd!

            - to do mnie, do każdego z nas

P.S. Więcej o tej niesamowitej kaplicy: Tutaj

Ekstaza miłosiernego Samarytanina

Korzystając z przymusowego uziemienia (L4), przeczytałem książkę w sam raz na Wielki Post: Ekstaza miłosiernego Samarytanina ks. Andrzeja Draguły.

ks. Andrzej Draguła. Ekstaza miłosiernego Samarytanina

Wydaje mi się, że rok temu, również w Wielkim Poście, ubogaciłem się lekturą Syna Marnotrawnego. Biografią ocalenia tego samego Autora. 

Ks. Profesor, jak się okazuje, jest dla mnie cennym rekolekcjonistną wielkopostnym.  

Nie sposób podsumować przeczytaną książkę. Zbyt wiele w niej cennych myśli, które mam nadzieję, będą we mnie jakoś rezonować. 

Jedno jest pewne: przygoda wiary, a taka lektura jest dla mnie jej istotnym elementem, jest fascynująca. Szczególnie, że wiara, którą dzili się Autor nie jest zamknięta do jedynie tej sfery, bo rozlewa się ona na całe życie w różnych jego aspektach. Bardzo lubię w tym przypadku odwołania do sztuki i kultury. Co prawda nie znalazłem w Katedrze w Chartre, będąc tam w zeszłym roku, opisywanego witrażu ze sceną przypowieści, ale z przyjemnością wróciłem do ostatniej mojej wizyty w Muzeum Czartoryskich w Krakowie, gdzie Rembrandt na swój sposób zilustrował ten fragment Ewangelii.

Krajobraz z miłosiernym Samarytaninem - Rembrandt Van Rijn

Niesamowitą robotę w książce robią odwołania do największych myślicieli Kościoła: od Ojców Kościoła po ostatnich Papieży z Janem Pawłem II, Benedyktem XVI, Franciszkiem i Leonem XIV, ale też z odwagą przytoczone myśli Lutra czy innych autorów Reformacji.

Mnie w tym kontekście z pewnych powodów zainteresował św. Izydor z Sewilli, o którego istnieniu jeszcze miesiąc temu nie miałem pojęcia.

Niech i do mnie odnoszą się ostatnie zdania książki, które są mi bardzo bliskie:

Dziękuję

 

Stacja XIII

Jezus zdjęty z krzyża i oddany w ramiona Matki

Ten tragiczny moment jest przedmiotem niezliczonej ilości przedstawień największych artystów w historii świata.

Warto je sobie przypomnieć, zachwycić się nimi i je kontemplować:

Najsłynniejsza Pieta Michała Anioła - Bazylika św. Piotra w Rzymie

Luis de Morales - Louvre, Paryż

Carlo Crivelli - Muzea Watykańskie

J.w. - szczegół

Caravaggio - Muzea Watykańskie

Antonio Canova - Muzea Watykańskie 

Rubens - Galeria Borghese, Rzym

Caravaggio - Galeria Borghese, Rzym

J.w. - szczegół

J.w. - szczegół

Delacroix - Paryż

Tycjan - Pinacoteca, Mediolan

Michał Anioł - niedokończona Pieta, Pałac Sforców, Mediolan

Smutek, zachyt, emocje - Stacja XIII

Ślub św. Józefa

W kościele Madeleine w Paryżu znajduje się zachwycająca rzeźba zaślubin Maryi z Józefem.

Pewnie to był najpiękniejszy dzień życia św. Józefa. Właśnie żenił się z najwspanialszą Dziewczyną na ziemi. Najwspanialszą w historii świata.  

Św. Józefie - módl się za nami

95 lat od płockiego objawienia

Działo się to 95 lat temu - 22 lutego 1931 r. w Płocku przy Rynku.

Ostatni raz byłem tam na poczatku obecnego miesiąca (zdjęcie z X 2025)

W klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, gdzie 26-letnia siostra Faustyna przebywała od 1930 roku, w „Dzienniczku" tak to wydarzenie opisała: 

Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady". Jezus polecił jej: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: «Jezu, ufam Tobie»

Dziś powstaje tu nowe Sanktuarium 

To obraz dziś znany absolutnie na całym świecie.

Gdzieś pod Paryżem

Jezu ufam Tobie